Ճանապարհից ոչ հեռու կանգնած էր չորացած ծառ: Մի գիշեր կողքից անցավ մի գող: Նա հեռվից տեսավ ուրվագիծ և մտածեց, որ ճանապարհին ոստիկան է կանգնած, վախեցավ և փախավ: Երեկոյան մի սիրահարված անցավ: Նա հեռվից նկատեց մի նրբագեղ ուրվագիծ և մտածեց, որ իր սիրելին վաղուց էր սպասում նրան: Նրա սիրտը ուրախությամբ լցվեց: Նա ժպտաց և արագացրեց իր քայլի տեմպը: Մի անգամ մայրն ու երեխան անցան ծառի կողքին: Երեխան, սարսափելի հեքիաթներից վախեցած, մտածում էր, որ ճանապարհի մոտ մի ուրվական է կանգնած և սկսեց լացել: Բայց ծառը միշտ մնում էր միայն ծառ:
Մեզ շրջապատող աշխարհը մեր արտացոլումն է:
Գրիգոր Բաբայան 